Patrick Taylor - Dokter in Ierland en De terugkeer van dokter Laverty

Wat is het soms toch heerlijk om een niets aan de hand boek te lezen.
Deze twee boeken gaan over een jonge arts die als assistent bij een huisarts komt te werken.
Kleine en grote problemen wisselen elkaar af en het loopt allemaal goed af door de geniale bemoeienissen van de "oude" dokter.
Heerlijk ontspannen lezen, waarbij ik zelfs een traantje hebt weggepinkt omdat het allemaal zo heerlijk zoetsappig is.

Ik zit nu te wachten op het vervolg:
Winter in Ierland,
maar dat boek is nog niet digitaal verkrijgbaar.

Heerlijke feelgood boeken voor herfstige- en winterse avonden.

Calibre tip

Als je in Calibre een geavanceerde zoekopdracht geeft (klik op de verrekijker links van de zoekbalk)
dan kun b.v. alle boeken vinden die over "Spanje" gaan. 

Tik hiervoor het woord "Spanje" in in het veld: "Al deze woorden" en dan op OK.

Je krijgt dan het eerste "opgelichte" boek te zien en als je dan met F3 drukt, komt het volgende boek, etc.etc.
Op die manier kun je b.v. ook specifieke boeken een label meegeven.

ps. als je een totaaloverzicht wilt van de boeken die je op deze manier hebt opgezocht, klik dan op het wit-blauwe icoontje rechts van de zoekbalk dan krijg je al de boeken onder elkaar staan, kun je dus in 1 keer labelen bv.

Ingrid Oonincx - Nickname

Beschrijving
Intimiteiten en intriges op internet

Noor, Dagmar en Roos leren elkaar kennen via een chatbox. Al snel delen ze elkaars dagelijkse belevenissen. Ze blijken alledrie zo hun eigen geheimen te hebben die ze tijdens het chatten aan elkaar toevertrouwen. Noor wil dolgraag moeder worden, terwijl Dagmar juist niet weet wat ze met haar plotselinge zwangerschap aanmoet. Roos is op haar beurt het huisvrouwenbestaan met twee kleine kinderen zat en verdenkt haar echtgenoot van overspel. Voor ze het beseffen zijn de levens van Noor, Dagmar en Roos op een verontrustende manier met elkaar verweven en worden ze geconfronteerd met hun grootste angsten.

Ingrid Oonincx is winnares van de VrouwenThrillerschrijfwedstrijd 2009 

Recensie(s)
NBD|Biblion recensie
Drie vrouwen ontmoeten elkaar onder een nickname in een chatbox. Roos is getrouwd met Pieter, huisvrouw, en is moeder van twee kleine kinderen, ze ontdekt dat Pieter vreemd gaat. Noor heeft een relatie met Arnoud en wil dolgraag een kind, maar het lukt haar niet om zwanger te worden. Dagmar is, nadat haar vriend haar heeft verlaten, zwanger na een one night stand en weet niet goed wat te doen. In de chatbox delen ze elkaars geheimen en belevenissen. Hun levens raken steeds meer met elkaar verstrengeld, met grote gevolgen. De hoofdstukken gaan steeds over een van de drie vrouwen met teksten van de chats tussen door. Uiteindelijk komen alle verhaallijnen bij elkaar. De schrijfster won met deze vlot te lezen en spannende debuutroman de schrijfwedstrijd 2009 van uitgeverij The House of Books in samenwerking met Vrouwenthrillers.nl. Zie ook http://www.ingridoonincx.nl. Paperback, vrij kleine druk.


Een lekker luchtig en luchtig boek aldus dat is mijn ervaring.
De verhaallijnen komen in de loop van het verhaal bij elkaar maar in eerste instantie moet je nog wel even zoeken naar de logica in het boek. Soms tikje verwarrend omdat ze naast de "nicknames" ook eigen namen hebben en daar wordt ook gebruik van gemaakt.
Het is een aanradertje voor als je niet te diep wilt gaan.
Het spanningsveld komt pas aan het einde, het label "thriller" vind ik overdreven.

Sony PRS T1

Mijn eerste indrukken en vergelijkingen

Beebook Club versus Sony PRS-T1

gewicht op mijn keukenweegschaal:
Bebook Club: 276 gram
Sony PRS T1: 164 gram

(verder vergelijk: arcos 10" tablet: 548 gram
Samsung Galaxy S1 telefoon: 112 gram)

afmetingen (volgens gegevens leverancier)

club: 19,60 x 12,10 x 1,10 centimeter
T1: 17,30 x 11,00 x 0,90 centimeter.

Meer dan een ons verschil in gewicht, dat voelt erg lekker aan.
Die bijna 2 cm verschil in de lengte en de 1 cm in de breedte maken echt een enorm verschil. Ik heb vaak gedacht dat ik eigenlijk wel een 5" reader zou willen, omdat dat formaat me handig leek voor in de handdtas. Maar als ik nu zie hoe klein de T1 is, met toch 6", dan zal ik dat nooit meer zeggen.

(op de foto lijkt het alsof ze niet precies op elkaar liggen, maar dat komt door het verschil in afronding in beide apparaten)




Ik heb weer gekozen voor een witte uitvoering. Mijn BeBook was ook wit. Ik heb daar later een zwarte hoes voor gekocht
en ik vond het zwarte toch storend. Ik zie het witte eigenlijk als de bladspiegel van een normaal boek, en ik vind het zwart
een storende factor in de bladspiegel. Ik heb dat ook bij het readen op de tablet, vandaar dus mijn keus voor wit. Om dezelfde
reden dus ook gekozen voor een witte hoes (maar ja, die is nog niet geleverd)



Bedienknoppen: 
De bedienknoppen van de Club vind ik veel geluid maken, je hoort echt een duidelijke klik bij het indrukken.
De T1 maakt ook wel geluid, maar lang niet zo storend.
Gisteren vond ik de metalen strip met de bedien knoppen nog vervelend (omdat het opviel in vergelijk met de Club) maar
na een paar uur lezen valt het me niet meer op. Ik ben nogal wriemelig met mjn vingers tijdens het lezen en ik kan dus lekker
met mijn duimen over de strip glijden.

Pagina verversing:
De pagina verversing is supersnel. Ik kan het niet in exacte tijd meten, maar de T1 gaat een keer zo snel als de Club. Ik heb
er bij de Club nooit geen last van gehad, maar ik merk dat het bij de T1 toch wel erg fijn is. Als je niets te vergelijken hebt dan
weet je niet beter tenslotte.
Bij de Club kan je zelf instellen na hoeveel pagina's je een volledige verversing van de pagina wilde, bij de T1 gebeurt dat 
standaard bij iedere pagina (al had ik die instelling ook op de Club, ik wilde dat alleen nog wel eens wijzigen als ik bang was
dat mijn batterij leeg zou raken en ik geen mogelijkheid tot laden had)

Achtergrond: 
Met de basisinstellingen van de T1 heb ik het idee dat de achtergrond een tikkie donkerder is dan de Club, maar voor het lezen maakt dat niets uit. De letters op de T1 zijn wel donkerder van kleur, zwarter dus, en dat is erg fijn. Er zijn op de T1 instellingen om de weergave aan te passen. Ik heb hier bij twee boeken mee zitten spelen, maar de instelling: orgineel blijkt voor mij dan toch weer de beste te zijn.
Ik had de Club meestal staan op FB Reader (bij preffered apllications) omdat je daar meer mogelijkheden had qua instellingen van het lettertype, en dus ook het donkerder maken van de tekst. Maar de FBReader had ook invloed op de opmaak van het boek dus dat was niet altijd handig. De T1 behoud de opmaak van het boek met een mooie duidelijke letter, erg fijn.

Ik kon de lettertypes niet precies even groot krijgen, daarom 2 plaatjes, want de T1 zit er net tussen in qua lettergrootte:







Lettertypes:
De T1 heeft wel minder keuzes in lettertypegrootte, maar ach, meestal maak ik toch maar gebruik van 3 soorten, dus dat verschil
vind ik niet erg. Bij de Club kan je met 1 druk op de knop lettergrootte aanpassen, bij de T1 zijn dat 4 handelingen, dat vind ik toch
wel een groot verschil.

Pauzestand: 
Erg leuk aan de Sony T1 is dat hij in de pauzestand de cover laat zien van het boek dat je aan het lezen bent. Veel leuker dan
de Once upon a time afbeelding van de Bebook Club. Je kan alleen niet zelf instellen wanneer hij in de pauze stand gaat, dat is
standaard na 15 minuten, terwijl je bij de Club daar zelf kan kiezen voor 3 minuten, 15 minuten, 30 minuten en nooit.

Opladen:
Gister bij aankomst heb ik de Sony PRS T1 aan de oplader van mijn Samsung telefoon gedaan, gewoon een stekker met daaraan
een micro-usb. Dat ging prima. Volgens mij was de batterij vrij vol, hij heeft er niet lang aan hoeven liggen.
Ook heb ik even de universeel lader van de Hema gebruikt met het meegeleverde usb snoertje, hij geeft daarbij netjes het laad
pictogram aan. Of het echt werkt kan ik nog niet uittesten, omdat de batterij vol is (de 350 en 550 schenen niet altijd op die manier
geladen te kunnen worden) Ik zou zeker niet meteen de dure lader van sony kopen voor 30 euro, ik zou echt afwachten hoe de ervaringen met laden zijn van anderen. 
Over de batterij duur kan ik na 1 dag natuurlijk niets zeggen.
Ik heb zo'n BeBook Club die batterij kuren vertoont en daardoor vast slaat (schijnt een deel van de Clubs wel te hebben en een deel niet) Ik laat van de Club de batterij niet verder leeg lopen dan 3 streepjes. Daarom moet mijn Club zeker 1x per week aan de lader.

Boeken op reader zetten:
Ik heb gister alleen nog maar boeken via Calibre naar de reader gezet. Dit gaat erg makkelijk. Sinds versie 8.22 herkent Calibre de T1.
Ik liet Calibre nooit mijn Club herkennen, ik behandelde de Club altijd als een harde schijf (en zette meestal de boeken op mijn sd kaartje)
Bij de Club had ik ingesteld hoe de boeken op de schijf moesten komen, en daarbij had ik de instelling: label/auteur-titel
Nu op de T1 heb ik 40 boeken naar de reader verplaatst. Het mooie van de T1 is dat hij de labels van Calibre gebruikt als Collectie.
Dus alle boeken met bijv het label: roman komen dan in de collectie roman. Nu heb ik sommige boeken meerdere labels gegeven.
De Club maakte dan mappen met die dubbele labels (bijv historisch religie) terwijl de T1 het boek zet in historisch EN religie. En dat 
vind ik dus wel erg prettig.
Ik heb nog geen andere manier gebruikt om boeken over te zetten op de reader, deze manier bevalt goed, maar ik zal ook de sony software een keer gaan testen.

Wat ik mis 
Bij de Bebook Club heb je altijd de batterij status in beeld, bij de Sony PRS T1 moet je daarvoor naar het hoofdscherm.
Ook mis ik de tijd in beeld tijdens het lezen. Ik wil me nog wel eens verliezen in de tijd en dan was het bij de Club toch wel handig
dat je tijdens het lezen kon zien hoe laat het is.

Conclusie:

Nu de Sony PRS T1 voor het zelfde geld te koop is als de Bebook Club zou ik zeker iemand die tussen deze twee wil kiezen de Sony aanraden, hij heeft gewoon veel meer functionaliteit. De Club kenmerkt zich door, naar mijn idee, makkelijke bediening. Maar ook de T1 is eigenlijk vrij handig in gebruik. Ik heb het idee dat iedereen hier wel mee om kan gaan.
Moet je persé overstappen naar de T1? Nee, dat weer niet, ik heb de Club altijd een prima reader gevonden. Alle snufjes op de T1 zijn natuurlijk geweldig, maar als het je puur om het lezen gaat, dan is de Club een hele goede reader. Maar als je toch overweegt om een nieuwe aan te schaffen, of zomaar 150 euro over hebt waarvan je niet weet waar die aan te besteden, dan zou ik zeggen: koop een T1. 

Waar de vergelijking ophoudt: over de functies van de Sony PRS T1:

Touch screen:

Om je bladzijde om te slaan is de touch screen leuk, maar niet echt noodzakelijk. Ik wissel nog steeds tussen knopbediening en omslaan via het screen.
Bij het lezen in landscape mode is bladeren via het scherm eigenlijk noodzakelijk, ik vind dan de knoppen niet makkelijk bereikbaar.
De menu functies van de T1 zijn eigenlijk gebaseerd op het gebruik van het touch screen, daar kan je de knoppen eigenlijk niet goed gebruiken.
Natuurlijk is het ook vreselijk leuk dat je aantekeningen kan maken, woorden/zinnen kan arceren en dat soort dingen...maar of ik daar veelvuldig gebruik van ga maken is maar de vraag.

Wifi:
Ja, het werkt. Je kan surfen, maar door de e-inkt technologie is het niet echt prettig, de constante pagina verversing is best storend. Maar in tijd van nood is het leuk. Door het ontbreken van een NL verklarend woordenbook is het soms handig om een woord op te zoeken met wikepedia of het wikiwoordenboek (weet even niet meer hoe het heet)
De mooiste toepassing van de Wifi vind ik het kunnen benaderen van mijn dropbox. Ik ga naar mijn dropbox account, zoek en boek op en download die zo naar mijn reader. Ik heb niet altijd zin om mijn snoertjes op te zoeken en dan is dit ideaal (ook voor mensen die bang zijn om batterij steeds te herladen als ze reader aan de computer aansluiten, maar dit schijnt achterhaald te zijn)


Dan nog even een vergelijking van de Sony PRS T1 met een orgineel boek:

Hardcover boek voor vergelijking:
hardcover: 13,2 x 20,0 x 20,9 cm gew 257
Sony T1: 17,3 x 11,0 x 0,9 cm gew 164

Vergelijking boek tot formaat reader




Vergelijking bladspiegel (getracht even grote lettertype te gebruiken)

Jenna Blum - Het familieportret

Boekbeschrijving het familieportret van Jenna Blum.
Jenna Blum groeide op in New Jersey. Ze studeerde Creative Writing aan de Universiteit van Boston en schreef talloze korte verhalen. Het familieportret is haar debuutroman en verscheen in 2010 in Nederlandse vertaling. Inmiddels zijn er al ruim 150.000 exemplaren over de toonbank gegaan.

Het familieportret:
Is alles geoorloofd in oorlogstijd? Vijftig jaar lang heeft Anna Schlemmer geweigerd te praten over haar leven in Duitsland tijdens de Tweede Wereldoorlog. Annas dochter Trudy herinnert zich niet veel: zij was nog maar vier toen zij en haar moeder door een Amerikaanse soldaat werden bevrijd en met hem meegingen naar Minnesota. Maar ze bezit een bewijsstuk uit het verleden: een familieportret waarop zijzelf staat, samen met haar moeder en een nazi-officier. Gedreven door schuldgevoel over wie haar voorouders zouden kunnen zijn, gaat Trudy op onderzoek uit.

Het familieportret is de debuutroman van de Amerikaanse schrijfster Jenna Blum. In deze roman wordt het leven beschreven van een Duitse vrouw en haar dochter, tijdens de tweede wereldoorlog en daarna. Na de oorlog is de moeder steeds blijven zwijgen over de gebeurtenissen tijdens de oorloog, waardoor haar dochter met veel vragen en onverwerkte emoties zit.

Het thema wat voor mij sterk terugkomt in deze roman is schaamte/schuldgevoel.
Schaamte van de moeder over het verleden, maar ook schaamte van de dochter ten aanzien van haar moeder, maar ook ten aanzien van haarzelf.
Hoewel je dit boek makkelijk als een oorlogsroman kan classificeren, kan het net zo makkelijk worden aangemerkt als een psychologische roman.
Het is knap hoe de schrijfster er gaandeweg voor zorgt dat je begrip en soms zelfs wat sympathie kweekt voor bepaalde handelingen of personages.
Hoewel ik dit uiteindelijk een heel goed boek vind, heb ik mij wel gestoord aan het wat ouderwets aandoend taalgebruik, en de soms in mijn ogen te mooi gemaakte zinnen. Ik heb het boek echter in het Nederlands gelezen, en weet niet in hoeverre mijn kritiek aan de vertaling kan liggen.
De versie die ik heb gelezen, eindigt met wat zogeheten “leesclubvragen”. Dit maakt dat je toch wat dieper over de inhoud nadenkt, dan wanneer je niet bij deze vragen stil staat.

Al met al een aanrader wat mij betreft, inmiddels heeft de schrijfster ook een tweede roman geschreven “In Tweestrijd”.
Op deze titel kom ik later terug.

De autist en de postduif

Mooi verhaal, deed me beetje denken aan Walter van David Cook.
Ik heb het met genoegen gelezen

Ernest van der Kwast - Mama Tandoori

Erg grappig, lekker vlot lezend boek. Ik zag in gedachten zo de moeder rond lopen met haar deegroller en had me een duidelijk beeld gevormd van de vader. Echt lekker om zorgeloos te lezen

Sophie Dahl - Onder volwassenen

Dit boek vond ik dus drie keer nix. Het mag nog niet eens een Oek heten (om met Renate Dorrestein te spreken) Ik hoopte steeds op een beter verhaal, op een geweldig eind, maar helaas, het bleef zoals het was. De stijl stond me niet aan: verhaalstukken niet afmaken, zo is ze nog op een feest en ineens is er geen feest meer, dat soort dingen. Er worden allerlei personages opgevoerd waarvan ik in de war raakte (komt misschien ook omdat ik sowieso slecht ben in namen onthouden en veel personages hadden niet de diepgang dat ik ze kon onthouden)
Nee, erg jammer....ze maakt gebruik van haar naam, maar ik wil het eerder misbruik noemen. Sommige talenten zijn niet erfelijk.

Janne Ymker - Achtendertig nachten

Wat een prachtig boek! Een historisch psychologische steekroman met ook nog eens spanning. Erg mooi gescheven en je kan niet anders dan meeleven met Elsjen. Echt een aanrader!


beoordeling: *****

Bastiaan Ragas - Maar je krijgt er wel veel voor terug

M. Fragoso - Tijger, tijger

In Tijger, tijger onderzoekt Margaux Fragoso de donkerste momenten van haar leven. Een aangrijpend document, maar bovenal een formidabel literair meesterstuk.

Mag ik met je spelen? Op een zomerdag in 1985 ontmoet Margaux Fragoso de veel oudere Peter Curran in het buurtzwembad en stelt hem precies die vraag. Zij is zeven, hij is eenenvijftig. Wanneer Peter haar en haar moeder uitnodigt om bij hem thuis langs te komen, treft het meisje er een waar kinderparadijs aan. Haar moeder is niet in staat om goed voor Margaux te zorgen en leeft in een constante angst voor haar agressieve echtgenoot. Ze is Peter dankbaar voor alle aandacht die hij aan haar dochter besteedt en binnen de kortste keren brengt Margaux al haar tijd met Peter door. Gaandeweg neemt hij de rol aan van Margaux vriend, vader en minnaar.

Fragosos memoires geven een ongekende inkijk in het hart en de ziel van de pedofiele man die haar van haar jeugd beroofde. Het resultaat is krachtig en oprecht, spraakmakend en onvergetelijk.

Tom Rob Smith - Kind 44

Beschrijving
Het is 1953. In Stalins arbeidersparadijs is een seriemoordenaar actief diekinderen vermoordt. Maar in de Sovjet-Unie mogen alleen politieke misdaden bestaan. Leo Demidov, een jonge en toegewijde officier van de meedogenloze geheime dienst, heeft het gevoel dat de moorden op de een of andere manier met hem te maken hebben. Leo beseft al snel dat hij de moordenaar, wie het ook is, moet vinden voordat hij zelf wordt vermoord. Kind 44 laat zien wat het betekent om te overleven in een dictatuur en wat er gebeurt als één man besluit terug te vechten. Wie kan hij vertrouwen?